مطلبی تحت عنوان "جهان" از کتاب مقالات جکیم الهی قمشه ای

جهان

نوشته: دكتر حسين الهي قمشه اي

جهان آكنده از زيباييست

از زمين ِ زير پاي

تا آسمان ِ بالاي سر

و از ابر و موج

تا كاغذ ِ ابر و باد

و از بيرنگي‌ ِ عشق

تا نقوش رنگارنگ شمشيرهاي دمشق

از تقارن ِ مهيب ِ شير

تا لطافت ِ نگاه ِ آهو

از افسون ِ نظم

تا نظام ِ بي نظمي

از رياضيات

كه شانه ي زلف پريشان ِ عالم است

تا نسيم ِ شعر

كه بيد مجنون ِ دل را پريشان مي كند

كه نامش ”هو“ست

همه ي كائنات سرودخوان

كه هو، هو

و آدميان ِ فاخته ساز

كه كو، كو؟

زيبايي حقيقت است

و حقيقت زيبايي است

و هر دو عين وجودند

و هر سه عين عشقند

و هر چهار همان شادي مطلقند

و هر پنج همان دل آدميست

كه چون

پنجه ي آفتاب جامي از شراب ِ نور بدست جهانيان مي دهد

دل آدمي

اگر چه دهكده ي عالم جايگاه ِ آب و ملك و دام و دد نباشد

خانه ي عشق است

آنجا، چون اطاق هزار آئينه ي زليخا

به هر سو بنگرد

جز جمال ِ يوسف

و يوسف ِ جمال چيزي نمي بيند

تا نقش ِ تو در ديده ي ما خانه نشين شد

هرجا كه نشستيم، چو فردوس ِ برين شد

(مولانا)

از خيال ِ تو به هر سو كه نظر مي كردم

پيش ِ چشمم در و ديوار مصور مي شد

(سعدي)

مراد ِ دل ز تماشاي باغ ِ عالم چيست؟

بدست ِ مردم ِ چشم، از رخ ِ تو گل چيدن

(حافظ)

اگر به نصيحت مولانا كه گفت:

جمال ِ صورت ِ يوسف ز وصف بيرونست

هزار ديده ي عاشق به وام خواه، به وام

از

عاشقان حـُليه ي جمالش

كه به تحير منسوبند

ديده ي عشق وام كني

و به تماشاي جهان پردازي

جهاني ديگر بيني

پر از فرشته

پر از رقص

پر از آواز

پر از نقاشي

پر از تنديس هاي آسماني

و چون ”هادلوك ِ ليس“ خواهي گفت:

زندگي رقصيصت بسوي خداوند

گر چشم ِ پاك ِ عشق بگشايي بعالم

وز خاك ِ كوي دوست يابي توتيــــــــا را

هر ذره را رقصان به مهر ِ دوسـت بيني

وز شوق ِ دائم جنبش ِ ارض و ســـما را

سرتاسر از غيب و شهود ِ مـُلك ِ هستي

فوج ِ ملِك بيني طبــــــــايع يا قـُوا را

بيني نشسته بر فراز ِ هر گياهي

افراشته اي تا پروراند آن گيا را

(الهي قمشه اي)

روزي بيايد

و آن روز دور نباشد

كه آدميان بدين نگاه در هم بنگرند

و آنچه فرشتگان را در پيش آدم به سجود آورد

در ديده ي يكديگر ببينند

و با هم مهربان شوند

آميختن طبيعي رنگها

چون پيوند عاشقانه ي انسانها زيباست

رنگ آبي، رنگ خاكي را در آغوش مي گيرد

چنانكه آسمان زمين را

و از اين پيوند

درخت و سبزه و گل و گياه و درياچه و جويبار پديد مي آيد

نقاش

همچون باد

برنگهاي گزيده ي خويش مي وزد

و از اين وزش بر درياي كوچك ِ رنگ

موجها و حبابها پديد مي آيد

و دشت و صحرا و برف و بوران و طوفان

نقش مي شود

چنانكه در طبيعت

نقاش

نقطه اي از رنگ را

همچو موج وسعت مي دهد

و چشمي پديدار مي شود

چشمي بر آسمان كوير

چشمي در زير ِ زمين

چشمي بر لب دريا

و يا چشمي كه چون خورشيد از زمين مي رويد

طبيعت

همان نقاش پنهان

با قلم موي باد و باران

و جنبش خاك و گردش افلاك

هر دم هزار نقش بر بوم زمين و آسمان مي آفريند

كه نقاشان جهان حيران مي شوند كدام

نظم و هماهنگي ِ مرموز

و پنهان ِ منحني ابرها و

نيمرخ هاي پر دندانه ي كوهها

و رقص گستاخ و بي خيال امواج را

زيبايي بخشيده است؟

چه نظامي

بر بي نظمي كوه و ابر و دريا فرمان مي راند؟

كه هزار ماني ِ نقاش را در سلسله ي گيسوي پريشان خود اسير كرده است؟

آيا مي توان آنچه را باد بر بوم ِ كوير نقش مي كند

بر بوم ِ كاغذ آورد؟!

با همان شفافيت رنگ

و بي خيالي ِ طرح

آيا مي توان در هنر

طبيعتي ديگر آفريد

كه با همان قوانين طبيعت الهي شكل گيرد؟

آيا مي توان خط ِ مشيت الهي را در طبيعت يافت و در هنر دنبال كرد؟

و دانست كه هر چه آن خسرو كند شيرين بود؟

آيا مي توان شعري به زيبايي ِ يك درخت گفت؟

و نقشي بزيبايي يك سنجاب كشيد؟

و صدها كافر را مجاب كرد و گفت:

مسامانا، مسلمانان، مسلماني ز سر گيريد

كه كفر از شرم ِ يار ِ من، مسلمانوار مي آيد

اين نقاشيهاي كوچك

شايد برقي رنگ پريده باشند

از اين سـُوادها و انديشه ها

و شايد

هيچ نباشند.

دكتر حسين الهي قمشه اي

(كتاب مقالات - صفحه ي 357)

+ نوشته شده در ساعت توسط جواد حبیبی |

قرآن ! من شرمنده توام اگر از تو آواز مرگی ساخته ام که هر وقت در کوچه مان آوازت بلند می شود همه از هم می پرسند " چه کس مرده است؟ "

چه غفلت بزرگی که می پنداریم خدا ترا برای مردگان ما نازل کرده است .

قرآن ! من شرمنده توام اگر ترا از یک نسخه عملی به یک افسانه موزه نشین مبدل کرده ام .

یکی ذوق می کند که ترا بر روی برنج نوشته،‌ یکی ذوق میکند که ترا فرش کرده ،‌یکی ذوق می کند که ترابا طلا نوشته ، ‌یکی به خود می بالد که ترا در کوچک ترین قطع ممکن منتشر کرده و … آیا واقعا خدا ترا فرستاده تا موزه سازی کنیم ؟

قرآن! من شرمنده توام اگر حتی آنان که تو را می خوانند و ترا می شنوند ،‌ آن چنان به پایت می نشینند که خلایق به پای موسیقی های روزمره می نشینند .. اگر چند آیه از تو را به یک نفس بخوانند مستمعین فریاد می زنند ” احسنت …! ” گویی مسابقه نفس است …

قرآن !‌ من شرمنده توام اگر به یک فستیوال مبدل شده ای حفظ کردن تو با شماره صفحه ،

‌خواندن تو آز آخر به اول ،‌یک معرفت است یا یک رکورد گیری؟ ای کاش آنان که ترا حفظ کرده اند ، ‌حفظ کنی ، تا این چنین ترا اسباب مسابقات هوش نکنند .

خوشا به حال هر کسی که دلش رحلی است برای تو .

آنان که وقتی ترا می خوانند چنان حظ می کنند ،‌ گویی که قرآن همین الان به ایشان نازل شده است. آنچه ما با قرآن کرده ایم تنها بخشی از اسلام است که به صلیب جهالت کشیدیم.

سهروردی می گوید موقعی که قران می خوانی طوری بخوان که انگار قران تنها برای تو نازل شده و تو مخاطب قرانی.

پیوندهای روزانه

نوشته‌های پیشین

آرشیو موضوعی

BLOGFA.COM

سرّعشق(زیبایی .:. دانایی .:. نیکویی)

در ره منزل لیلی که خطرهاست در آن .::. شرط اول قدم آن است که مجنون باشی...